1887

n South African Journal of Art History - Forgiveness and forgiving in Rembrandt’s Return of the Prodigal Son

Volume 33 Number 4
  • ISSN : 0258-3542

Abstract

Harmensz van Rijn Rembrandt’s Return of the Prodigal Son (c. 1668) is a famous life-sized oil painting by the artist, 262 x 205 cm, in the collection of Hermitage, St Petersburg, Russia. It is a history painting in which the artist illustrates in his own unique way the well known biblical parable of the prodigal son from the Gospel of St Luke (Luke 22: 54-57). My task in this paper is to investigate the extent to which the problem of forgiveness and forgiving, having to do with Rembrandt’s life and career, preoccupied the artist in a way that reflected in the actual architectural arrangement of the painted scene. Rembrandt portrays the meeting of father and son off center to give considerable space to a standing figure looking disapprovingly at the whole event whom Christian Tümpel identifies as the older brother. The prodigal son’s father spontaneously forgives his son without any terms and conditions under the eyes of his older son who rather seems to be unforgiving. I would like to argue that such coupling of forgiveness and the unforgivable by Rembrandt allows a powerful and introspective insight into one of the perennial issues, questions and experiences of human existence. I also argue that philosophy of art which informs my approach to Rembrandt’s painting combines philosophy and art history and may illuminate painting from an angle that enhances its value and contribution to contemporary culture.


Συγνώμη και συγχώρεση στο έργο του Ρέμπραντ Η επιστροφή του ασώτου υιού, (περ. 1668)
Η επιστροφή του ασώτου υιού του Χάρμενς βαν Ριν Ρέμπραντ (περ. 1668) είναι μια διάσημη ελαιογραφία σε μεγάλο μέγεθος, 265 x 205 εκ. η οποία βρίσκεται στη συλλογή του Ερμιτάζ, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Είναι ένα ιστορικό έργο στο οποίο ο καλλιτέχνης φιλοτεχνεί με το δικό του μοναδικό τρόπο τη γνωστή βιβλική ιστορία του ασώτου υιού από το Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά. Ο στόχος μου στο παρόν κείμενο είναι να δείξω πόσο πολύ απασχολούσε καλλιτεχνικά και ενδεχομένως και προσωπικά το θέμα της συγχώρεσης τον καλλιτέχνη. Η ανησυχία του αυτή απεικονίζεται στην αρχιτεκτονική διευθέτηση της ζωγραφικής σκηνής. Ο Ρέμπραντ αποδίδει τη συνάντηση πατέρα και γιου εκτός κέντρου για να μπορέσει να δώσει αρκετό χώρο σε μια ανδρική φιγούρα που στέκει και κοιτά με αποστροφή το όλο επεισόδιο την οποία ο Κρίστιαν Τούμπελ ταυτίζει με τον μεγαλύτερο αδελφό του άσωτου υιού. Ο πατέρας του άσωτου υιού αυθόρμητα συγχωρεί το γιο του χωρίς όρους και προϋποθέσεις υπό το βλέμμα του μεγαλύτερου γιου ο οποίος φαίνεται να μην είναι διατεθειμένος να συγχωρήσει τον αδελφό του. Θα ήθελα να υποστηρίξω ότι αυτή η συγκεκριμένη σύζευξη της συγχώρεσης με το ασυγχώρητο από πλευράς του Ρέμπραντ μας επιτρέπει ένα σημαντικό στοχασμό πάνω σε ένα από τα προαιώνια θέματα, απορίες και εμπειρίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Θα υποστηρίξω επίσης ότι η φιλοσοφία της τέχνης που συγκροτεί την προσέγγισή μου στο έργο του Ρέμπραντ συνδυάζει τη φιλοσοφία και την ιστορία της τέχνης και δύναται να φωτίσει την ζωγραφική από μια σκοπιά που αποκαλύπτει την αξία και τη συνεισφορά της στο σύγχρονο πολιτισμό.

Loading full text...

Full text loading...

Loading

Article metrics loading...

/content/journal/10520/EJC-13665b9be5
2018-12-01
2019-10-14

This is a required field
Please enter a valid email address
Approval was a Success
Invalid data
An Error Occurred
Approval was partially successful, following selected items could not be processed due to error